domingo 20 enero 2008 - El ullastre con gafas

“Diccionario del ciudadano sin miedo a saber”. Fernando Savater. Edit. Ariel 2007
Del filósofo Fernando Savater puede decirse cualquier cosa excepto que no es un pensador comprometido con su tiempo. Porque lo es, y a jornada completa. Le conozco literariamente desde hace más de treinta años, tras haberme iniciado con un libro ya incunable “Impertinencias y desafíos” en el que denunciaba entre otras lacras lo que él llamaba “la osadía clerical”, tan de actualidad últimamente, y tuve la suerte de conocerle luego personalmente en tres jornadas memorables que pasamos juntos en diversas épocas en Menorca, impartiendo conferencias él, limitándose a presentarle el “Ullastre con gafas”.
Lo último que he leído de él, más allá de sus artículos en El País, es este opúsculo de muy agradable lectura, en el que comenta diferentes términos muy presentes en nuestra vida social como “Ciudadanía”, “Constitución”, “Derecha / Izquierda”, “Identidad”, “Inmigración”, “Laicismo” ( “El laicismo no es una opción institucional entre otras: e stan inseparable de la democracia como el sufragio universal”), “Nacionalismo”, “Políticos”... Por cierto, Fernando acaba de bajar a la arena política, con un nuevo partido y, aunque dude mucho de su éxito, estoy seguro que algunos mítines, los suyos, se convertirán en un foro de la antigua Grecia.
Son opiniones, en muchos casos discutibles, como todas, pero eleboradas y fundamentadas con rigor y un humor peculiar, siempre presente en sus escritos. Ayudan a pensar por nuestra cuenta, alejándonos del pensamiento de “la gente normal”, que suele ser un simple flash de eslóganes y lugares comunes. En un mundo que confunde demasiado a menudo cultura y entrenimiento, calidad por número de ventas, encontrarse con la mirada lúcida de Savater es un regalo que siempre se agradece.
( 83 visualizaciones )
| 0 trackbacks
| enlace permanente
domingo 20 enero 2008 - El anticrítico apasionado

EL DISCO QUE DEJASTE PASAR…
LOS PLANETAS: Una semana en el motor de un autobús (1998)
Kurt Cobain dio un pistoletazo de salida (nunca mejor dicho) y una plaga de grupos amateur emergieron en todas las ciudades, incluso en la España post-movida. Yo revoloteaba alegremente por las salas zaragozanas escuchando a Australian Blonde, El Regalo de Silvia, El Niño Gusano, el Inquilino Comunista y otras decenas de grupejos que ni recuerdo. La mayoría eran muy, pero que muy prescindibles, pero fue una época necesaria. Todo este movimiento nació ya sentenciado puesto que dos de sus señas de identidad eran la falta de profesionalidad y de actitud . Subían cansinamente al escenario con esa colilla colgando de la comisura y , sin saludar siquiera al entregado público, se proponían desafinar al máximo para dejar clarito que no habían ensayado y que no eran nada, pero que nada comerciales.
Por eso no trago a Los Planetas. Por esa desidia, esa falta de ambición, por llegar incluso a tocar de espaldas a su público, por balbucear sus letras, por esa patética y reiterativa veneración por las drogas…Pero si no los trago…¿por qué tengo todos sus discos? ¿por qué me sé sus canciones? ¿por qué voy a sus directos? ¿por qué me quedaba con Dani hasta las mil en el entrañable Chaman cantando “Una semana en el motor de un autobús”? ¿Por qué me volví loco en Santander con Bandrés?
Los Planetas han creado un microcosmos rico y personal que a nadie deja indiferente. Sus portadas, sus EPs, los títulos de sus canciones, las desgarradas letras de J, sus videos, sus siempre fieles fans…Han elaborado decenas de himnos para minorías y otros tantos tostones colosales. Medio gramo de inspiración de estos granadinos en Segundo Premio, Ciencia Ficción, La Playa, Cumpleaños total…vale por toda la desesperante irritación que produce soportar La Copa de Europa. Y eso pasa en todos sus discos. Este es uno de los mejores, creo que incluso lo nombraron disco del año en España y me sirve para darles un homenaje a mis amigos Santi y Dani y a mi primo Iñaki con los que tanto he disfrutado de estos reyes de la discordia.
jueves 17 enero 2008 - Per les afores
ESTAMOS DE ESTRENO Y DE REINSERCIÓN; TODO A LA VEZ. LLUNA ANTÚNEZ, M.LLUNA COMO SE SIENTE, VUELVE A UN BLOG, UN MÓN CON UNA NUEVA SECCIÓN: “PER LES AFORES” ELLA MISMA NOS EXPLICA DE QUÉ SE TRATA SU NUEVA PROPUESTA... POR MI PARTE Y AUNQUE TODO ESTÁ POR VENIR, DEDUZCO QUE EL NUEVO AFFAIR LITERARIO DE LLUNA CON EL BLOG SE CONVERTIRÁ EN TODO UN RECETARIO DE AFORISMOS PARA LLEVAR SIEMPRE EN EL BOLSILLO. 
Quan el Miguel va formular la frase que jo feia temps que em temia: “Lluna... ¿y tu nueva sección?” Jo ja estava preparada per la resposta i vaig dir... “Bueno... he estado pensando en hacer una sección de cuentos, pero necesitaría mucho tiempo... Así que se me ha ocurrido poner un aforismo cada semana y reflexionar sobre él”. I el Miguel em va dir “¡Ah! ¡Qué bien me parece!”. Ell colocava la cadira al seu lloc i no em mirava a la cara, pero per l’entusiasme amb el que va dir la frase, vaig deduir que: “No tienes ni idea de qué es un aforismo, ¿verdad?” I ens vam posar a riure.
AFORISME
2 LIT Proposició concisa, completa i sovint enginyosa que enuncia una norma científica, filosòfica o moral sense argumentar-la.
Comencem per una frase que jo sempre havia atribuit a Oscar Wilde, però que ara no he pogut ubicar. És un dels meus “hits”.
“La mayor tentación es hacer lo que todo el mundo te dice que no puedes hacer”
Oscar Wilde deia en realitat “La mejor manera de librarse de la tentación es caer en ella”.
Sigui com sigui, des d’aquí vull brindar per totes les temptacions vençudes a còpia de viure-les, per totes les vegades que hem creuat la línia d’allò prohibit, per un Carpe Diem que pica l’ullet i diu “només es viu una vegada”. Vull brindar per la nostra naturalesa curiosa, per no ser políticament correctes, per tenir la oportunitat cada dia de fer el nostre propi camí i recordar-ho cada vegada que respirem.
I dient-ho aquí, m’ho recordo a mi, que sovint m’adormo i em conformo i això no està bé. Tots tenim el dret de tenir les nostres petites temptacions, passions amagades i incorrectes... i jo també... i tu també!!! I potser algun dia tindrem la oportunitat de vèncer-les disfrutant-ne...
Encantada de tornar a estar amb vosaltres!!!
Una abraçada ben forta,
Maria Lluna
martes 15 enero 2008 - Adivina quién viene a cenar

LA REPELENTE NIÑA VICENTE
Tengo bastantes cosas en común con el personaje de hoy. Yo también era una niña repelente y sabionda que atacaba los nervios de mis progenitores con extravagantes preguntas “Papá, ¿qué son las drogas?” “Mamá, ¿Los médicos pueden creer en Dios?”
Tuve una época en la que me dedicaba, como ella, a criticar el funcionamiento del mundo y aclamar al viento lo injusto que es todo.
Sufrimos conjuntamente el trauma infantil de no tener tele hasta los 7 años (aproximadamente) y no haber visto nunca a Chanquete ni otras delicias televisivas.
Además, a mí tampoco me gustaba demasiado la sopa... a decir verdad, no me gustaba demasiado comer...
Hay cosas que nunca cambian, y todavía hago preguntas absurdas a los que me rodean (ya no pregunto más y buscaré en la wiki si las vacas se resfrian, jo...), por saber no más. Pero menos mal que otras sí que cambian y lo que no me gusta ahora es no comer. Es por eso que sé que, si hubiera podido crecer y estuviera en sus 30, Mafalda se relamería con esta sopa.
Sopa rápida calientabuches
Ingredientes (para cuatro o para dos con hambre de cuatro)
un manojo de “hierbas para el caldo” (un par de zanahorias, una chirivía, un puerro, un poco de apio, un nabo...)
un par de patatas medianas
un manojo de perejil picado
un litro de caldo vegetal o de pollo
unos 200 gr. de tortellini de carne ya cocidos (o macarrones, fideos gordos, espaghetti, galets que sobraron de la escudella...)
Se pone a hervir el caldo. Mientras, se cortan a daditos pequeños (que quepan en una cuchara) todas las verduritas. Se deja hervir unos 30 minutos. Entonces se añaden los tortellini, el perejil picado. Se deja reposar un par de minutos y ¡a comer!
Es una receta simple, pero efectiva. Si apetece más un rollo potaje se le puede añadir alguna legumbre ya cocida y dejar hervir unos minutillos más.
¡Salud!
martes 15 enero 2008 - Don´t tell me that i am free
fototeatro. J'étais dans ma maison et j'attendais que la pluie vienne.Jean Luc lagarce.
ESCENA c

domingo 13 enero 2008 - El anticrítico apasionado
EL DISCO QUE DEJASTE PASAR QUIQUE GONZALEZ Ajuste de cuentas (2006)

El otro día estuve hablando con Santi Comet. Santi es un ejemplo del talento que anda por ahí agazapado esperando que el azar de una vuelta de tuerca al destino. Qué suerte tiene, que ha nacido en un país musicalmente analfabeto. Un país que permite que Pignoise cope las listas, y que se sucedan generaciones de jóvenes interesados en el consumo fácil. Que suerte tiene de ser músico en España. Me imagino que se siente como un gourmet en Somalia o un jardinero en el Polo Sur.
Recuerdo que una vez hablamos de Quique Gonzalez…yo nunca había reconocido en público mi admiración por el cantoautor madrileño, no sé me daba como vergüencilla. Y es que lo que no consiga este tío…que yo elogie un disco en el que participen Miguel Ríos y Enrique Bumbury es algo casi antinatural. Tuve que vencer muchos prejuicios para disfrutar de él ( lo de música española y mi aversión por grupos como Revolver, Pereza o Coti). Pero lo hice, y os animo a que hagáis lo mismo. Creo que este disco es el mejor exponente de lo que es Quique Gonzalez, un músico de verdad, de vocación, que encuentra su hábitat natural en el directo. Desolado tras conocer los entresijos de la industria y ante la invasión triunfitera del año 2003 escribió una especie de manifiesto titulado “Peleando a la contra” que vale la pena recordar:
(…)La música está perjudicada por el sistema. Hemos llegado a una situación en la que la falta de respeto, la comercialización salvaje y la falta de escrúpulos hacen difícil encontrar algo de verdad en el panorama. Hoy sería muy difícil para mi hallar los
referentes artísticos que me hicieron agarrarme al sueño de ser músico. Nunca entendí la música como una competición. Ahora tenemos una generación entera que ha
concebido la música como una carrera de caballos. Así es imposible construir nada. Ya está podrido de raíz. Desde el principio intenté ganarme el respeto y soy de los que puede decir que ha grabado siempre las canciones que ha querido, con la gente que yo he elegido para trabajar. Estaría bueno (…)No quiero participar de esto. No creo que tenga nada que ver conmigo. No quiero salir en esa foto. Ante la posibilidad de firmar por otra compañía me vería en la obligación de renunciar a mi libertad. Y yo quiero que mi libertad sea el motor principal de actuación en mis próximos proyectos. No estoy resentido con la industria, simplemente no me veo dentro en ésas condiciones. Esto es lo que pienso y solo puedo defender mi postura desde la independencia. Así lo siento ahora y debo ser coherente. Si volviera a firmar con una multinacional estaría aceptando una serie de condiciones que en algunos puntos me parecen indignas y en otros directamente esclavistas (…)En conclusión, voy a intentar editar mis propios discos, sin grandes pretensiones, con el espíritu de un artesano que pule sus propias piezas y las vende en su pequeña tienda. Algo sencillo (…) No pienso en las consecuencias, no escucho a los que me dicen que no es lo más inteligente. Para mi lo más inteligente es hacer lo más coherente. No me importa que me veten, que me nieguen ciertos medios, porque no me da ningún miedo acabar tocando en el metro o en la calle, siempre habrá alguien que quiera escuchar una canción, o no?. Nos educaron con la idea equivocada de relacionar músico con millonario, si no vendes mucho, o si no te venden mucho, sobrevuela la idea del fracaso. No hay que llegar a ningún sitio. Para mi el único fracaso sería hacer una puta mierda de disco(…)
Tras escuchar Ajuste de Cuentas me enamoré de su música. Unas canciones sentidas que beben de las fuentes de lo único salvable de la música patria (Sabina, Enrique Urquijo, Serrat) y de los mejores referentes de la música americana ( Tom Petty, Bob Dylan…). Sus letras demuestran su aprecio por Benedetti , Bukowsky y Luis García Montero y sus melodías dejan al resto de compositores a la altura de Alex Ubago.
Un talento así tiene que ser referente generacional, aunque él prefiera ser un pequeño artesano…pero no está en el momento ni en el lugar adecuado, como mi amigo Santi Comet.
Y encima su tema La Ciudad del Viento está dedicada a Mahón…¿es para escucharlo o no?





























